ارتودنسی در گذر زمان

ارتودنسی یکی از شاخه های دندانپزشکی است که به پیشگیری و اصلاح بد جفتی دندانها یا مال اکلوژن (malocclusion) میپردازد.
تاریخچه ابزارها و وسایلی که برای صاف و ردیف کردن دندانها استفاده میشد، به مصر باز میگردد. با این حال اولین متون رسمی درباره ارتودنسی از اواسط ۱۸۰۰ به چشم میخورد.
یکی از اولین کتابهای مرجع مربوط به ارتودنسی در سال ۱۸۷۹ با عنوان Norman Kingsley’s A Treatise on Oral Deformities as a Branch of Mechanical Surgery منتشر شد. کینگزلی استفاده از نیروی فرا دهانی برای حرکت دندانها را مطرح کرد. با این حال ادوارد انگِل بود که برای اولین بار ارتودنسی را به عنوان یک تخصص اعلام نمود.
او انجمن ارتودنسی امریکا (AAO) را بنا نهاد و اولین دانشکده مستقل ارتودنسی را گشود. به علاوه او طبقه بندی مال اکلوژنها را نیز انجام داد. در ابتدا هدف از درمان ارتودنسی دستیابی به موقعیت ایده آل دندانها بدون کشیدن دندان بود. انگل معتقد بود اگر دندانها در موقعیت ایده آل قرار بگیرند، زیبایی چهره افزایش می یابد. انگِل پس از مدتها درمان ارتودنسی بدون کشیدن دندان، انجام این کار همراه با کشیدن دندان را پیشنهاد کرد.
با گذشت زمان و با ظهور سفالومتری، شماری از ارتودنتیستها بر اهمیت ارتباط بین دندانها و استخوانها و نیز بافتهای نرم تاکید کردند. در دهه سی میلادی، هنگامی که کالوین کیس (Calvin S. Case) از روش کشیدن دندان برای درمان حمایت کرد، بحثهای زیادی مطرح شد. اخیرا استفاده از ایمپلنت به عنوان لنگر یا انکوریج، فرصتی فراهم کرده است که تغییراتی در وضعیت دندانها ایجاد شود که پیشتر امکان پذیر نبود (شکل ۱).

متخصص ارتودنسی

از ایمپلنت رترومولر برای دور کردن مولر اول به منظور برطرف شدن شلوغی پره مولر استفاده شده است.

امروزه همراه با جراحی دهان و فک و صورت در بزرگسالان مشکلات اسکلتی را میتوان درمان کرد تا به بهترین ارتباط اکلوژال و زیبایی چهره دست یافت.
نیاز ارتودنسی و تقاضای درمان ارتودنسی بسته به شرایط فرهنگی و اجتماعی، جنسیت، نژاد، وضعیت ارتودنسی، وضعیت مالی و امکان پذیر بودن خدمات درمانی تخصصی متفاوت است.
ویلِر (Wheeler) و دیگران مشاهده کردند که نیاز ارتودنسی در افراد سیاه پوست (۳۵٫۳ درصد) کمتر از افراد سفید پوست (۴۷٫۲ درصد) است و تقاضای این درمان در گروههایی که وضعیت اجتماعی اقتصادی بهتری دارند (۱۱٫۷ درصد) بیشتر از گروههای ضعیفتر بود (۱٫۸ درصد). یافته های نظر سنجی بررسی غذایی و سلامت ملی امریکا (NHANES III) نشان میدهد که متوسط اوربایت ۲٫۹ میلی متر بوده و ۸ درصد از جمعیت اورجت شدید ۶ میلی متر یا بیشتر، دارند.
اورجت زیاد با افزایش خطر آسیب دیدگی دندانهای جلویی همراه است.

مواد غذایی که در زمان ارتودنسی نباید بخورید

1- سیب و گلابی
یک میوه کامل را گاز نزنید، باید آن را با چاقو به تکه های کوچک تقسیم کنید و سپس در دهان بگذارید.
۲- آدامس
قطعا نباید در دوره ارتودنسی آدامس بجوید. جویدن آدامس معادل تلف شدن چند ساعت از وقت شما برای تمیز کردن براکت است.
۳- بال مرغ و گوشتهای همراه با استخوان
گوشت را پیش از خوردن از استخوان جدا کنید. خوردن گوشت بدون استخوان به براکت آسیبی وارد نمیکند.
۴- شکلات کشی و کارامل
این مواد غذایی چسبناک را اگر به درستی از لا به لای براکت تمیز نکنید، وضعیت ناخوشایندی برای دهانتان ایجاد میشود. باید ساعتها وقت خود را صرف جدا کردن ذرات باقی مانده شکلات از اطراف براکت کنید.
۵- ذرت
غلافهای سفت ذرت را پیش از خوردن جدا کنید.
۶- ذرت بو داده و چیپس
هر چیزی که هنگام گاز زدن ترد و شکننده باشد برای براکتها مناسب نیست.
۷- یخ
میتوانید یخ بمکید اما نباید آن را گاز بزنید.
۸- هویج، کرفس و سایر میوه ها و سبزیجات سفت و خام
ابتدا این سبزیجات را کمی بپزید تا نرم شوند. این مواد غذایی سفت را زمانی که کاملا خام هستند نباید بخورید.
۹- شیرینی جات و شکلات
مواد غذایی حاوی قند زیاد نخورید چرا که ذرات ریز آن در زیر براکتها باقی مانده و باعث پوسیدگی دندان میشود.
۱۰- جویدن ناخن
اگر چه ناخن یک غذا نیست اما بسیاری از افراد عادت دارند آن را بجوند. از این کار باید پرهیز کنید.
۱۱- پیتزا
بخش سفت یا ترد خمیر پیتزا را نباید در حین درمان براکت بخورید.
۱۲- نان خشک
این مواد سفت باعث خم شدن سیم و شل شدن براکت میشود و باید از مصرف آنها پرهیز کنید.
۱۳- گوشت خشک
بافت گوشت خشک بسیار چرمی بوده و ممکن است سیم و براکت را شل و خراب کند. مسلما نباید این مواد غذایی را مصرف کنید.
۱۴- کوکی و بیسکوئیت
پیش از مصرف کوکی آن را با شیر نرم کنید. توجه داشته باشید حتما پس از مصرف دهان خود را مسواک بزنید.
۱۵- مداد
بسیاری از دانش آموزان عادت دارند مداد خود را میجوند. به خاطر داشته باشید در شرایطی که براکت در دهان دارید باید این عادت را ترک کنید.
۱۶- مغزهای گیاهی و آجیل
همه انواع آجیل و مغزهای گیاهی از جمله بادام هندی، بادام درختی، بادام زمینی، گردو و غیره نباید در این دوران مصرف شود.

فواید استفاده از ایمپلنت در درمان ارتودنسی

استفاده از ایمپلنت دندان یا ابزارهای قابل کاشت دیگر در ارتودنسی فواید مهمی دارد:
– به عنوان روشی برای افزایش تثبیت ابزار ارتودنسی
– عدم شکایت بیمار از مشکلات مربوط به استفاده از برخی ابزارهای ناخوشایند ارتودنسی
– کوتاه شدن زمان درمان
– انجام برخی کارهای درمانی که سابقا تصور میشد بدون جراحی امکان پذیر نیست

ارتودنسی و ایمیپلنت

استفاده از مینی ایمپلنت به عنوان لنگر

کار ارتودنسی بالینی بستگی زیادی به مناسب بودن لنگرگاه یا انکوریج دارد. انکوریج به مقاومت بدن در مقابل جا به جایی گفته میشود. قانون سوم نیوتون بیان میدارد که در مقابل هر عملی، عکس العملی وجود دارد که معادل نیروی وارد شده و در خلاف جهت آن است. بنابراین ابزار ارتودنسی طوری طراحی شده است که در مقابل حرکت ناخواسته دندان بتواند مقاومت کند.
پروفیت در مورد برنامه ریزی درمان ارتودنسی میگوید:
“امکان ندارد بتوانیم تنها دندانی را که میخواهیم حرکت دهیم، در نظر بگیریم. نیروی عکس العمل بر تمام قوس دندانی تاثیر میگذارد و باید آن را به دقت آنالیز، ارزیابی و کنترل کرد. یک جنبه مهم درمان ارتودنسی به حداکثر رساندن حرکت مورد نظر دندان به صورتی است که در عین حال عوارض ناخواسته اعمال نیرو به حداقل برسند.”

ارتودنسی

لنگر غیر مستقیم

برای حرکت دادن دندان، بخشهایی از ساختارهای دهان که در مقابل حرکت مقاومت میکنند و به عنوان لنگرگاه عمل میکنند، برای هل دادن بخشهای دیگری که قرار است حرکت کنند، استفاده میشوند. معمولا بخشی که به عنوان لنگرگاه استفاده میشود، شامل چند دندان است که مساحت سطح ریشه آنها بیشتر از بخشهایی از دندان است که میخواهند حرکت کنند و یا این که از تعداد بیشتری از دندانها به عنوان لنگر استفاده میشود. این مفهوم لنگر در بیشتر موارد ارتودنسی به خصوص در شرایط پیچیده تر مهم است.
در واقع درمان برخی مال اکلوژنها اغلب به واسطه لنگرگاه محدود یا تعیین میشود. روشهای متعددی وجود دارند که متخصص ارتودنسی از آنها برای تقویت مهار استفاده میکند از جمله ابزارهای کمکی مانند هدگیر، کمان عرضی کام (ترانس پالاتال) و ابزارهای دیگر.
بسیاری از این ابزارها برای بیمار راحت نیستند و استفاده از آنها سخت است در نتیجه اغلب نتایج کمتر از حد مورد انتظار است. بنابراین سختی و راحت نبودن ابزارهای ارتودنسی در نتایج درمان تاثیر گذار است.
اخیرا مفهوم استفاده از ایمپلنت دندان به عنوان لنگرگاهی برای تثبیت، به صورت گسترده مورد استفاده قرار گرفته است.

ارتودنسی خوب در تهران

استفاده از ایمپلنت دندان به عنوان لنگر مستقیم

ادامه دارد ….

هنگامی که براکت ارتودنسی در دهان داریم، چه چیزهایی نباید بخوریم؟

تغذیه دوران ارتودنسي

تغذیه دوران ارتودنسی

براکت یک ابزار ثابت ارتودنسی است که برای صاف و مرتب کردن دندانها استفاده میشود و به شما لبخندی زیبا هدیه میکند.
هنگامی که در دوره درمان ارتودنسی با براکت به سر میبرید، از مصرف برخی غذاها که ممکن است به سیم براکت بچسبند و تمیز کردن دهان را سخت کنند باید پرهیز نمایید.
برخی مواد غذایی نیز ممکن است به براکتها صدمه وارد کنند. در مدتی که براکت در دهان دارید باید دائما دندانها و براکتهای خود را با استفاده از روش و ابزار مناسب تمیز کنید.
براکتهای ارتودنسی با نوعی چسب مخصوص به دندانها چسبانده شده اند. این چسب (سمان) طوری طراحی شده است که براکتها و بندها را در مدت احتمالا چند ماهه درمان به دندانها بچسباند.
همین که دندانها صاف و ردیف شدند، براکت و بند خارج شده و چسب نیز از سطح دندانها زدوده میشوند. این چسب طوری طراحی شده که نیروی زیادی برای تمیز کردن چسب از سطح دندانها لازم نباشد چون اگر نیروی زیادی اعمال شود ممکن است به دندانها آسیب وارد کند.

ارتودنسي

تغذیه ارتودنسی

غذاهای سفت مانند نان خشک، آجیل، یخ، کباب دنده و گوشتهای استخوان دار و هویج خام از جمله مواد غذایی هستند که در این دوران باید از مصرف آنها اجتناب کنید.
اگر نوشیدنی خنک میخواهید بنوشید از مصرف یخ پرهیز کنید. این مواد ممکن است چسب دندان را خراب کرده و براکت، بند و سیم ارتودنسی را بشکنند یا جدا کنند که در این صورت باید دوباره به مطب مراجعه کنید تا متخصص ارتودنسی آنها را سر جای خود قرار داده و بچسباند. مسلما این وضعیت مدت درمان را طولانی تر میکند و شما را به زحمت می اندازد. میتوانید هر زمان که میخواهید میان وعده مصرف کنید اما حتما به نوع میان وعده ای که مصرف میکنید، توجه کنید. از مصرف میان وعده های ترد مانند چیپس، شکلات، کوکی، بیسکوئیت، ذرت بو داده و پفک پرهیز کنید. به جای این مواد غذایی میتوانید از میان وعده های نرمتر و سالمتر مانند ماست کم چرب، پودینگ و بستنی ساده استفاده کنید.

ارتودنسی

تغذیه ارتودنسی

از مصرف غذاهای چسبناک مانند کارامل، شکلات کشی، پاستیل و آدامس نیز باید اجتناب کنید چون ممکن است به براکت چسبیده و آن را از جای خود برانند یا جدا کنند که باز این امر منجر به طولانی تر شدن دوره درمان و زحمت مضاعف شما میشود.
یکی دیگر از غذاهای مضر مصرف غذاهای حاوی قند زیاد است که باعث پوسیدگی دندان میشوند. ابزار ارتودنسی باعث میشود تمیز کردن دهان و رعایت بهداشت دشوارتر شود چون ساختار براکت مستعد تجمع پلاک در اطراف آن است. این زمینه پوسیدگی دندان را فراهم میکند بنابراین نباید با مصرف مواد قندی به افزایش احتمال پوسیدگی دندان کمک کنید.
غذاهای اسیدی به مینای دندان آسیب وارد میکنند. از آنجایی که براکت تمیز کردن دندانها را دشوار میکند، اسید ناشی از غذاهای اسیدی در نواحی که مسواک به آنها دسترسی ندارد باقی می ماند. اسید مینای دندان را حل میکند و آن را مستعد پوسیدگی دندان میسازد. لیمو و مرکبات دیگر اسیدی هستند و در دوران درمان براکت باید از مصرف آنها خودداری کنید.
غذاهای اسیدی دیگر عبارتند از ترشی جات و نوشیدنیهای گاز دار. اگر به لیموناد خیلی علاقه دارید، بهتر است به جای آب لیمو از شیر یا خامه استفاده کنید.

استفاده از ایمپلنت دندان در درمان ارتودنسی

ارتودنسی ایمپلنت

ایمپلنت

در بیست سال اخیر با استفاده از ایمپلنت دندان، بهبود چشمگیری در درمانهای دندانپزشکی و ارتودنسی ایجاد شده است. ایمپلنت که زمانی روشی تجربی و اثبات نشده به حساب می آمد، امروزه بر اساس تحقیقات گسترده و بلند مدت تایید شده و در سرتاسر دنیا استفاده میشود.
اکثریت تحقیقات ایمپلنت دندان حول استفاده از آن به صورت داخل استخوانی به عنوان جایگزین دندان از دست رفته، صورت گرفته است.
اگر چه اخیرا کاربرد آن در زمینه های دیگر نیز گسترش یافته است. سابقا استفاده از ایمپلنت دندان محدود به یکپارچگی استخوان در درمان جایگزینی دندان بود. در گذشته درمان ارتودنسی در برنامه های درمانی کاشت دندان به ایجاد فضا برای دندان یا صاف و ردیف کردن ریشه های دندانهای مجاور برای سهولت جایگزینی دندان جدید محدود میشد. استفاده از ایمپلنت دندان به عنوان یکی از ضمائم درمان ارتودنسی اخیرا محبوبیت زیادی یافته است و گاهی نقش مهمی در افزایش موفقیت درمان ایفا میکند.

ایمپلنت و ارتودنسی

استفاده از ایمپلنت برای کمک به تثبیت ابزار ارتودنسی

علت رویش دندانهای اضافه چیست؟

هنوز علت تشکیل دندان های اضافه کاملا شناخته نشده است اما تحقیقات در این باره نظریه بیش فعالی (هایپراکتیویتی) بافتهای دندانی (مانند لامینای دندان) را ارائه میکنند.
فاکتورهای ژنتیکی نیز ممکن است یک عامل بروز این وضعیت باشند چرا که بسیاری از موارد رویش دندان اضافی با سابقه خانوادگی همراه بوده است.
وراثت جنسیتی نیز به عنوان یک فاکتور زمینه ساز پیشنهاد شده است چون رشد دندان اضافی در دندان بندی دائمی در مردان دو برابر زنان دیده میشود.

طبقه بندی انواع دندانهای اضافی بر اساس ویژگیهای بالینی و ریخت شناسی

دندانهای اضافی بر اساس ریخت شناسی و موقعیت بیرون زدن آن دسته بندی میشوند.

شکل- بهم ریختگی دندانها به علت رشد چندین دندان اضافی







انواع
دندان اضافی

شیوع
نسبی

محل
رویش

ویژگیهای
ظاهری

مخروطی یا
کونیکال

۷۵%

جایگاه دندان جلویی
مرکزی (دو دندان جلوی دهان)
فک بالا

ساختارهای کوچک با تاج
مثلثی یا مخروطی شکل

دکمه ای یا توبرکوله

۱۲%

جایگاه دندان جلویی
مرکزی فک بالا

تاج خمره ای شکل با
چندین برجستگی دکمه ای

مکمل یا سِپِلمنتال

۷%

همه جا میروید اما
در جایگاه دندان دائمی جلویی کناری فک بالا
متداولتر است

ظاهری مشابه دندان
معمولی

ادونتوم

۶%

دندانهای جلویی
بالایی و مولرهای پایینی

ساختارهای کوچک متعدد
شبیه دندان یا یک توده منفرد بدون شکل منظم

 

مشکل دندان اضافی

دندان اضافه مخروطی یا کونیکال

دندان اضافی

دندان اضافه دکمه ای یا توبرکوله

دندان مکمل

دندان اضافه مکمل

دندان انتودوم

دندان اضافه ادونتوم

بیرون زدن دندان اضافی در دهان

شاید پیش از مراجعه به متخصص ارتودنسی متوجه شده باشید در برخی از کودکان، دندان اضافه کوچکی در بین دندانهای دائمی جلویی از لثه بیرون میزند.

دندان دائمی اضافه یا سوپرنومراری ( Supernumerary) دندانی است که علاوه بر مجموعه دندانهایی که در حالت طبیعی در قوس دندانی باید وجود داشته باشد، رشد میکند و در هر جای دهان ممکن است دیده شود.
بیشتر دندانهای اضافه در ناحیه جلوی دهان در فک بالا تشکیل میشوند که در این حالت به آن مزیودنس (mesiodens) گفته میشود. دندان اضافه میتواند مشکلات متعددی در آینده برای فرد ایجاد کند.

دندان اضافی

دندان اضافی

میزان شیوع دندان اضافه
سوپرنومراری ممکن است به صورت تکی یا چندتایی، یک طرفه یا دو طرفه، نهفته یا کاملا بیرون زده، و در یک فک و یا هر دو فک رشد کند. داشتن چندین دندان اضافه در افرادی که هیچ بیماری یا سندرم مرتبط ندارند، نادر است. معمولا بیرون زدن چند دندان اضافه با وضعیتهایی لب شکری (شکاف لب)، شکاف کام، دیسپلازی کلیدوکرانیال (cleidocranial dysplasia) و سندرم گاردنر مرتبط است.

دندان های اضافی

دندان اضافی

شکل- فلشهای سفید رنگ دندانهای اضافه را نشان میدهند.
گزارش شده است که دامنه شیوع دندان اضافه در دندان بندی شیری بین ۰٫۳ تا ۰٫۸ درصد است و هیچ توزیع جنسیتی مشخصی نشان نمیدهد. در حالی که بروز این وضعیت در دندان بندی دائمی ۰٫۱ تا ۳٫۸ درصد بوده و در جنسیت مذکر دو برابر مونث است.

بهداشت دهان و دندان در دوره ارتودنسی

اکنون با توجه به اینکه شما بیمار ارتودنسی هستید و دستگاه های ارتودنسی برای شما نصب شده است باید بهداشت بسیار خوبی در طول درمان ارتودنسی داشته باشید .
براکت ها و سیم ها باعث افزایش گیر مواد غذایی میشوند و در صورتیکه بهداشت دهانی خوبی در طول درمان ارتودنسی نداشته باشید احتمال پوسیدگی ها و تغییر رنگ دندان ها به شدت افزایش میابد.

متخصص ارتودنسی

مسواک زدن ارتودنسی

لذا توصیه این است که بعد از هر وعده غذایی یا حداقل ۳ یا ۴ بار در طول روز مسواک بزنید .
برای حفظ بهداشت ، شما به سه وسیله به نام های مسواک ارتودنسی ، مسواک بین دندانی و نخ دندان و دهان شویه فلوراید نیاز دارید

 

توجه : اگر پس از مطالعه این آموزش و در صورتی که متوجه نحوه صحیح مسواک زدن نشدید می توانید به فیلم آموزشی پایین همین نوشته مراجعه فرمایید. در صورتی که سوالی داشتید می توانید به متخصص ارتودنسی خود در تماس باشید

الف) مسواک ارتودنسی:
مانند مسواک معمولی می باشد ، وسط آن شیاری دارد که از بالا و پایین براکت ها می گذرد و زیر و روی آن ها را تمیز می کند
مراحل مسواک زدن با براکت ارتودنسی:

  1. ابتدا خمیر دندان را به اندازه یک نخود روی مسواک قرار دهید و سپس از آخرین دندان یک سمت شروع به مسواک زدن کنید ، در این حالت مسواک باید زاویه ۹۰ درجه با سطح خارجی براکت داشته باشد و جهت الیاف مسواک به سمت براکت ها باشد. در این حالت شما بالا و پایین براکت ها را تمیز خواهید نمود.
  2. مسواک با زاویه ۴۵ درجه روی سطح دندان ها قرار می گیرد ، هدف از این مرحله از مسواک زدن تمیز کردن ناحیه زیر براکت ها می باشد.
    در این مرحله ناحیه بین براکتی تا لثه تمیز می شود ، زاویه مسواک باید به سمت براکت ها باشد.
  3. باقیمانده سطح خارج دندان از براکت ها تا لبه دندان ها یا سطح جونده تمیز می شوند
  4. تمیز کردن محل اتصال دندان به لثه : این مرحله بسیار مهم است و از التهاب لثه جلوگیری می کند . مسواک با زاویه ۴۵ درجه در محل اتصال لثه و دندان قرار داده می شود ، به نحوی که برسهای مسواک وارد شیار لثه شود ، سپس با حرکت چرخشی رو به خارج شیار لثه تمیز می شود.
  5. تمیز کردن سطح جونده دندان ها با حرکت لغزشی
  6. سطح داخلی ( پشتی ) دندان ها تمیز می گردد . پشت دندان های بالا و پایین و سپس پشت دندان های آسیا تماس می شوند.
  7. برای تمیز کردن زبان و کاهش بوی بد دهان می توانید با مسواک روی سطح زبان از عقب به جلو بکشید.


آیا براکت ارتودنسی درد ایجاد میکند؟

در ابتدای درمان ارتودنسی، ممکن است دائما احساس این که چیزی به دندانهایتان چسبیده است، آزار دهنده باشد. این احساس طبیعی است و خیلی زود به آن عادت میکنید.
اگر چه براکت صاف و بدون تیزی و زواید تیز است اما تا زمانی که بافتهای گونه در مقابل آن سفت شوند، میتوانید از مقداری موم در اطراف براکت استفاده کنید تا مانع از تحریک بافتهای اطراف آن شوید.
توصیه میشود سه مرتبه در روز با محلول آب نمک ولرم دهانتان را شستشو دهید.

متخصص ارتدنسی

آیا ارتودنسی درد دارد؟

برخی از ارتودنتیستها ژل یا پماد مخصوصی برای کاهش تحریک بافت گونه یا لثه ممکن است تجویز کنند.
در چند ساعت اول که براکت در دهان شما نصب شده است، ممکن است کمی احساس ناراحتی داشته باشید. برخی از دندانها (معمولا دندانهای جلو) ممکن است نسبت به لمس حساس شده و در مقابل فشار درد بگیرند.
گهگاهی برخی بیماران گزارش میکنند که هیچ دردی را تجربه نکرده اند اما اغلب در هشت ساعت اول مقداری درد ایجاد میشود و ظرف یک هفته ناپدید میگردد.
دقیقا نمیتوان پیش بینی کرد چه زمانی ناراحتی و درد از بین میرود. میتوانید برای کاهش ناراحتی و درد از داروهای مسکن بدون نسخه استفاده کنید.

پیش از ترک مطب متخصص ارتودنسی چه کارهایی را باید انجام دهیم

چند اقدام روتین وجود دارد که پیش از این که بیمار مطب متخصص ارتودنسی را ترک کند، پزشک به او میگوید تا آنها را انجام دهد.
این اقدامات ناراحتی مربوط به تحریک بافتها توسط براکت را به حداقل رسانده و ارتودنتیست را از حصول بهترین نتیجه از درمان مطمئن میکنند.
– با استفاده از انگشت و زبان خود انتهای سیم براکت را بررسی کنید که به نواحی نرسد که بافت گونه یا زبان را تحریک کند.
– اطمینان حاصل کنید که متوجه شده اید تا مراجعه بعدی، باید چه کارهایی انجام دهید. از جمله این کارها ممکن است استفاده از الاستیک طبق دستور، فعال کردن مداوم وسیع کننده کام و یا پیروی از دستور العمل بهداشتی یا غذایی پزشک باشد.
– حتما مقدار کافی موم ارتودنسی، الاستیک، تمیز کننده مخصوص براکت یا مواد دیگر مربوط به درمان خود را تا مراجعه بعدی به مطب داشته باشید.
– همیشه پیش از ترک مطب، برای مراجعه بعدی خود نوبت بگیرید و زمان آن را مشخص کنید.

در دوره ارتودنسی چه چیزهایی به براکت آسیب وارد میکنند

براکت ارتودنسی با چسب به دندانها متصل شده است و نیروی معمول خوردن را میتواند تحمل کند. اما در حین خوردن برخی غذاها ممکن است سیم خم شده یا بشکند و یا براکت از دندان جدا شود. غذاهای سفت مانند مغزهای گیاهی، شکلاتهای سفت، چیپس و پفک به براکت آسیب وارد میکنند بنابراین از مصرف آنها باید اجتناب کنید. جویدن یخ، مداد و ناخن نیز ممکن است موجب خراب شدن ابزار ارتودنسی شوند. برخی از غذاها مانند سیب کامل، هویج خام و سالاد اگر چه میان وعده های بسیار سالمی هستند اما در دورانی که براکت در دهان دارید بهتر است آنها را مصرف نکنید چرا که ممکن است براکت را خراب کنند.

متخصص ارتودنسی

در دوره ارتودنسی سعی کنید از میوه های سفت استفاده نکنید

غذاهای جویدنی مانند کارامل و نانهای سفت ممکن است سیم ارتودنسی را خم و کج کنند و باعث تاخیر در درمان و نیاز مجدد به مطب ارتودنتیست برای اصلاح آن شوند. ذرت بو داده به چند شکل ممکن است براکت را خراب کند. غلاف ذرت ممکن است در زیر براکت گیر کرده و باعث تحریک بافتهای لثه شود. ذرتهایی که خوب باز نشده اند و سفت مانده اند ممکن است موجب شکستن براکت یا خم شدن و از جا در آمدن سیم شوند. به یاد داشته باشید اگر هر سوالی درباره غذاهایی که نباید مصرف کنید دارید، حتما از متخصص ارتودنسی خود بپرسید.
چسب مورد استفاده برای اتصال براکتها به سطح دندانها به سرعت سخت میشود. بنابراین پس از ترک مطب میتوانید هر چه میخواهید بخورید اما به مواد غذایی که در اینجا به آنها اشاره شد توجه داشته باشید. تا زمانی که به براکت خود عادت کنید، میتوانید تا چند روز غذاهای نرم مصرف کنید.

1 2 3 12