اصول تشخیص ارتودنسی

تشخیص ارتودنسی با مشخص و شفاف کردن خواسته اصلی بیمار آغاز میشود. برای تشخیص معمولا این اقدامات صورت میگیرد: دریافت سابقه پزشکی بیمار، معاینه دهان، تصاویری از صورت و داخل دهان، تصاویر پانورامیک و فیلم سفالوگرام جانبی. بیشتر این موارد امروزه با فرمت دیجیتال هستند.
– سابقه پزشکی
معمولا تنها چند بیماری ممکن است مانع درمان ارتودنسی شود از جمله بیماری قلبی عروقی به علت نیاز به پوشش اندوکاردیت باکتریایی تحت حاد (Subacute bacterial endocarditis) ، داروهای غیر استروئیدی که پروستاگلاندین را مهار میکنند و دیابت.
باید از بیمار سوال شود آیا مشکل قلبی عروقی دارد که پیش از هر گونه اقدام درمانی نیازمند مصرف دارو باشد یا خیر. به طور کلی چند دارو وجود دارد که ممکن است درمان را پیچیده کرده و عوارضی به دنبال داشته باشد از جمله بیس فسفنات و دیلانتین. داروهای ضد صرع مانند دیلانتین ممکن است موجب هایپرپلازی لثه شوند که حرکت دندان را کند میکند.
اگر چه مکانیسم عملکرد بیس فسفنات کاملا شناخته نشده است، اما این داروها تبدیل و بازسازی استخوان را کُند میکنند در نتیجه ممکن است حرکت دندان را خیلی آهسته نمایند.
یک بیمار جوانی که برای اختلال بیش فعالی و کمبود توجه (ADHD ) ریتالین مصرف میکند، ممکن است مشکلات رفتاری اجتماعی داشته باشد و در نتیجه نتواند به خوبی با متخصص ارتودنسی همکاری کند. برخی گزارشها نشان میدهند که ریتالین بر میزان رشد بافت تاثیر میگذارد.
مشکلات بالقوه در بیمارانی که اختلال رشد و دستکاری رشد دارند باید در نظر گرفته شود. همچنین هر گونه آلرژی باید مورد توجه قرار بگیرد. شایعترین آلرژیهایی که ممکن است در درمان اختلال ایجاد کند آلرژی به نیکل است چرا که در بیشتر سیمها وجود دارد و همچنین آلرژی به لاتکس که در ترکیب برخی مواد پلاستیکی به کار میرود.
– سابقه دندانپزشکی
در صورتی که والدین بیمار قبلا ارتودنسی کرده اند، باید ارتودنتیست از آن مطلع شده و همچنین در جریان نوع مشکل ارتودنسی آنها را قرار بگیرد. برخی وضعیتهای دندانپزشکی و اکلوژال ممکن است ژنتیکی باشد به خصوص در موارد افتادن و جا به جایی دندانها. بیمار باید سابقه دندانپزشکی خود را به اطلاع دندانپزشک برساند چرا که ممکن است در یک مشکل دندانپزشکی، تاثیر سابقه خانوادگی شناسایی شده و افراد دیگر خانواده نیز از احتمال بروز این مشکل آگاه شوند. همچنین ضرباتی که به فک یا دندانها وارد شده اهمیت دارد. وارد آمدن ضربه به دندانهای دائمی ممکن است به تضعیف و آنکیلوز منجر شود که در این صورت دندان حرکت نمیکند یا تحلیل میرود و یا در صورتی که ریخت شناسی کوندیل (برآمدگى‌ يك‌ استخوان‌ كه‌ در حفره‌ى استخوان‌ ديگر جاى مى‌گيرد) با بازسازی استخوان اصلاح نشود یا استخوان ماندیبل فک نتواند تغییر کند، رشد صورت نامتقارن میشود.