اپن بایت چیست؟

اپن بایت

اپن بایت نوعی مال اکلوژن است که ممکن است نیاز به درمان ارتودنسی داشته باشد. اپن بایت اصطلاحی است که برای شرایطی استفاده می‌شود که هنگام بسته ‌بودن فکها، دندان‌های بالایی و پایینی به هم نمی‌رسند و تماس فیزیکی با هم ندارند. در حالت نرمال تماس دندان‌های بالایی و پایینی به صورتی است که دندانهای جلویی بالایی کمی روی دندان‌های پایینی قرار گرفته و حدود یک چهارم سطح دندانهای جلویی پایینی را می‌پوشانند.

به گفته آکادمی دندانپزشکی اطفال آمریکا، شیوع اپن بایت در کودکان در ایالات متحده 16% در جمعیت آفریقایی آمریکایی و 4% در جمعیت سفید پوست می‌باشد. همه کودکان در سنی که دندان‌های دائمی پس از افتادن دندان‌های شیری در حال بیرون زدن هستند، اپن بایت جلوی دهان را تجربه می‌کنند.

اپن بایت ممکن است دندانی، اسکلتی (استخوانی) و یا رفتاری باشد. این که آیا لازم است اپن بایت درمان شود یا خیر بستگی به عامل آن دارد. گاهی اوقات علت اپن بایت ژنتیکی است و مشکلات اسکلتی مانند زیادی رشد دندان‌های آسیاب بزرگ یا استخوان‌های فک باعث آن شده است. به این وضعیت اپن بایت اسکلتی یا hyperdivergent گفته می‌شود و متداولترین نوع اپن بایت محسوب می‌شود.

نوع دیگر اپن بایت که به آن اپن بایت ساده گفته می‌شود در نتیجه دندان بندی مختلط در کودکان است. دندان بندی مختلف به وضعیتی گفته می‌شود که هم‌زمان برخی دندان‌های شیری و برخی دندان‌های دائمی در دهان وجود دارند.

همچنین ممکن است اپن بایت در اثر عادات دهانی نامناسب ایجاد شده باشد. متداولترین عادات دهانی که باعث اپن بایت می‌شود به صورت زیر است:

• مکیدن لب پایین

• مکیدن انگشت – مکیدن انگشت در نوزادان رفتاری کاملاً طبیعی و غریزی است که برای احساس آرامش و حس راحتی انجام می‌شود. پژوهش‌ها نشان داده ‌اند بهترین زمان برای ترک عادت مکیدن انگشت در کودکان، سن سه یا چهار سالگی است. در صورتی که پیش از بیرون زدن دندان‌های دائمی عادت مکیدن انگشت ترک نشود تغییراتی در موقعیت دندان‌ها و بایت کودک ایجاد می‌شود. اگر مکیدن انگشت تا پس از پنج یا شش ‌سالگی ادامه پیدا کند مشکلاتی ایجاد می‌کند که حل آنها نیاز به درمان ارتودنسی دارد.

• فشار زبان – عادت فشار دادن زبان به دندانهای جلویی در هنگام صحبت کردن یا بلعیدن غذا، عادتی است که در نوزادی کاملاً طبیعی می‌باشد اما با رشد کودک باید تغییر کند. اگر دائماً زبان به دندانهای جلویی فشار وارد کند باعث جلو راندن آنها می‌شود.

• جلو بودن زبان – زبان در حالت استراحت اگه خیلی جلو قرار بگیرد باعث فشار به دندانهای جلویی و جلو راندن آنها و در نتیجه اپن بایت می‌شود. یکی از شایع‌ترین دلایل جلو بودن زبان در هنگام استراحت، تنفس از راه دهان است.

در صورتی که اپن بایت مرتبط با استخوان‌ها نباشد یا عادات دهانی نامناسب طولانی مدت عامل آن نباشند، گاهی اوقات با رشد کودک خود به خود اصلاح می‌شود. اصلاح خود به ‌خودی اپن بایت در 80% موارد اپن بایت در بیمارانی که هنوز دندان بندی مختلط دارند اتفاق می‌افتد.

از کجا بدانیم اپن بایت کودک خود به خود اصلاح می‌شود؟ در اینجاست که اهمیت معاینه و چکاپ ارتودنسی در سن هفت‌ سالگی مشخص می‌شود. با نشان دادن کودک به ارتودنتیست متوجه می‌شوید آیا نیازی به درمان ارتودنسی وجود دارد و یا مشکل خود به خود اصلاح می‌شود.

در سن هفت‌ سالگی دندان‌های شیری شروع به جایگزینی با دندان‌های دائمی می‌کنند به همین علت دندان بندی کودک مختلط است. این سن بهترین زمان برای ارزیابی بایت کودک و فضای لازم برای بیرون زدن همه دندان‌های دائمی و اطمینان یافتن از رشد درست استخوان‌های فک است. در این زمان می‌توان مشخص کرد آیا برای اصلاح مشکلات دندانی موجود درمان زود هنگام و پیشگیرانه لازم است یا می‌توان با نظارت بر فرایند رشد دندان‌ها و استخوان‌ها فعلاً از مداخله خودداری کرد.

در صورتی که مشکل مانند اپن بایت شناسایی شود، غالباً توصیه می‌شود بر فرایند رشد دندان‌ها و فکها نظارت شود تا مشخص شود آیا این مال اکلوژن خود به خود اصلاح می‌شود یا نه.

کودکانی که اپن بایت دارند و اپن بایت آنها اصلاح نمی‌شود می‌شود نیاز به مداخله ارتودنسی دارند. در اثر اپن بایت دندانهای عقبی سریع تر از حد نرمال ساییده می‌شوند چرا که هنگام بسته‌ بودن فکها و جویدن غذا تماس آنها با یکدیگر شدیدتر است در حالی که دندانهای جلویی به هم نمی‌رسد. بنابراین همه نیرو به دندانهای عقبی وارد می‌شود. این وضعیت می‌تواند درد ایجاد نماید. اختلال در تلفظ کلمات یکی دیگر از مشکلات متداول‌تر اپن بایت است. کودکی که اپن بایت دارد (بسته به شدت آن) هنگام غذا خوردن نمی‌تواند جلوی بیرون ریختن مایعات یا غذا از دهان را بگیرد مگر این که زبان خود را به دندانهای جلویی چسبانده و فاصله بین آنها را ببندد. این وضعیت باعث تشدید مشکل اپن بایت می‌شود.

روش‌های درمان اپن بایت

روش درمان اپن بایت بستگی به عوامل متعددی دارد. در اینجا برخی از روش‌های متداول درمان اپن بایت آمده است:
سیم و قرقره
• سیم و قرقره – سیم و قرقره یک وسیله ارتودنسی است که حاوی یک سیم فلزی و یک قرقره کوچک در جلوی دهان است و توسط دو حلقه فلزی به دندانهای آسیاب بزرگ فک بالا متصل می‌شود. این وسیله باعث می‌شود زبان نتواند به دندانهای جلویی فشار وارد کند. همچنین قرقره کمک می‌کند عضلات زبان تقویت شده و به حفظ جایگاه درست خود در دهان کمک نمایند. این وسیله معمولاً برای ترک عادت فشار زبان استفاده می‌شود.

• هدگیر – یک وسیله ارتودنسی است که برای هدایت رشد فکها و بهبود تناسب آنها با یکدیگر استفاده می‌شود. این وسیله در خارج از دهان قرار دارد اما گاهی اوقات ممکن است به کمک ضمایمی به براکت وصل شود. هدگیر به فک بالا و پشت سر متصل می‌شود.

• بایت بلاک – این وسیله پلاستیکی بر روی دندان‌های آسیاب بزرگ قرار می‌گیرد تا به اصلاح اپن بایت کمک نماید.
بایت بلاک
• چانه بند عمودی- یک وسیله ارتودنسی است که به کنترل رشد بخش پایینی صورت کمک می‌کند به این ترتیب که جلوی رشد بیش از حد چانه به پایین را میگیرد.
• لنگر مینی – لنگرهای مینی برای عقب ‌کشیدن دندانهای عقبی فک بالا استفاده می‌شوند تا همراه با آن فک پایین در امتداد لولا متناسب با فک بالا بچرخد.

هنگامی که فک پایین می‌چرخد دندانهای جلویی همپوشانی عمودی با دندان‌های پایینی پیدا می‌کنند. این رویکرد، ماندگارترین روش اصلاح فعال اپن بایت جلوی دهان است.

• جراحی اصلاحی فک – اصلاح اپن بایت با عمل جراحی گاهی اوقات در صورتی که سن رشد به اتمام رسیده باشد و اپن بایت شدید باشد، تنها گزینه موجود می‌باشد. در این عمل جراحی فک بالا در موقعیت جدید قرار داده شده و با کمک پیچ و پلیت در جای خود ثابت می‌شود.

سیم و قرقره، هدگیر، بایت بلاک و چانه بند عمودی همگی روش‌های بسیار خوب برای اصلاح اپن بایت هستند به شرطی که هنوز کودک در سن رشد قرار داشته باشد. این وسیله ها ارتودنتیست را قادر می‌سازند کنترل و هدایت رشد فک را به دست بگیرد. در صورتی که در این سن درمان صورت نگیرد در آینده مجبور به درمان‌های تهاجمی تر، دشوارتر و پرخطرتر خواهید شد.

سایر درمان‌های اپن بایت

در صورتی که اپن بایت کودک در نتیجه عادات دهانی نامناسب ایجاد شده باشد، ممکن است لازم باشد با متخصصان پزشکی دیگر همکاری کنید تا مشکل اپن بایت مجدداً اتفاق نیفتد. برای مثال گفتار درمانی یا درمان میوفانکشنال ممکن است برای اصلاح عادت فشار زبان لازم باشد.
در صورتی که کودک در ترک عادت مکیدن انگشت مشکل داشته باشد ممکن است لازم باشد وسیله ‌ای در دهان او قرار داده شود که حس خوب مکیدن انگشت را تلخ کند. پس از ترک عادت درمان اصلاحی باید انجام شود.