ارتودنسی در گذر زمان

ارتودنسی یکی از شاخه های دندانپزشکی است که به پیشگیری و اصلاح بد جفتی دندانها یا مال اکلوژن (malocclusion) میپردازد.
تاریخچه ابزارها و وسایلی که برای صاف و ردیف کردن دندانها استفاده میشد، به مصر باز میگردد. با این حال اولین متون رسمی درباره ارتودنسی از اواسط ۱۸۰۰ به چشم میخورد.
یکی از اولین کتابهای مرجع مربوط به ارتودنسی در سال ۱۸۷۹ با عنوان Norman Kingsley’s A Treatise on Oral Deformities as a Branch of Mechanical Surgery منتشر شد. کینگزلی استفاده از نیروی فرا دهانی برای حرکت دندانها را مطرح کرد. با این حال ادوارد انگِل بود که برای اولین بار ارتودنسی را به عنوان یک تخصص اعلام نمود.
او انجمن ارتودنسی امریکا (AAO) را بنا نهاد و اولین دانشکده مستقل ارتودنسی را گشود. به علاوه او طبقه بندی مال اکلوژنها را نیز انجام داد. در ابتدا هدف از درمان ارتودنسی دستیابی به موقعیت ایده آل دندانها بدون کشیدن دندان بود. انگل معتقد بود اگر دندانها در موقعیت ایده آل قرار بگیرند، زیبایی چهره افزایش می یابد. انگِل پس از مدتها درمان ارتودنسی بدون کشیدن دندان، انجام این کار همراه با کشیدن دندان را پیشنهاد کرد.
با گذشت زمان و با ظهور سفالومتری، شماری از ارتودنتیستها بر اهمیت ارتباط بین دندانها و استخوانها و نیز بافتهای نرم تاکید کردند. در دهه سی میلادی، هنگامی که کالوین کیس (Calvin S. Case) از روش کشیدن دندان برای درمان حمایت کرد، بحثهای زیادی مطرح شد. اخیرا استفاده از ایمپلنت به عنوان لنگر یا انکوریج، فرصتی فراهم کرده است که تغییراتی در وضعیت دندانها ایجاد شود که پیشتر امکان پذیر نبود (شکل ۱).

متخصص ارتودنسی

از ایمپلنت رترومولر برای دور کردن مولر اول به منظور برطرف شدن شلوغی پره مولر استفاده شده است.

امروزه همراه با جراحی دهان و فک و صورت در بزرگسالان مشکلات اسکلتی را میتوان درمان کرد تا به بهترین ارتباط اکلوژال و زیبایی چهره دست یافت.
نیاز ارتودنسی و تقاضای درمان ارتودنسی بسته به شرایط فرهنگی و اجتماعی، جنسیت، نژاد، وضعیت ارتودنسی، وضعیت مالی و امکان پذیر بودن خدمات درمانی تخصصی متفاوت است.
ویلِر (Wheeler) و دیگران مشاهده کردند که نیاز ارتودنسی در افراد سیاه پوست (۳۵٫۳ درصد) کمتر از افراد سفید پوست (۴۷٫۲ درصد) است و تقاضای این درمان در گروههایی که وضعیت اجتماعی اقتصادی بهتری دارند (۱۱٫۷ درصد) بیشتر از گروههای ضعیفتر بود (۱٫۸ درصد). یافته های نظر سنجی بررسی غذایی و سلامت ملی امریکا (NHANES III) نشان میدهد که متوسط اوربایت ۲٫۹ میلی متر بوده و ۸ درصد از جمعیت اورجت شدید ۶ میلی متر یا بیشتر، دارند.
اورجت زیاد با افزایش خطر آسیب دیدگی دندانهای جلویی همراه است.