نقش کاشت ایملپنت دندان در ارتودنسی

7

ایمپلنت دندان چیست؟

ایمپلنت دندان ریشه مصنوعی دندان است که در استخوان فک قرار میگیرد تا لنگر بادوام و مقاومی برای نگه داشتن پروتز مصنوعی دندان که جایگزین یک یا چند دندان شده است فراهم نماید.

ایمپلنت دندان به عنوان یک واسطه بین استخوان فک و پروتز دندان مصنوعی عمل میکند. ایمپلنت به عنوان یک جاذب ضربه و فشار میتواند نیروهای جویدن را به استخوانی که به آن متصل است، منتقل کند. دندانهای طبیعی ممکن است به دلایل مختلف از جمله آسیب دیدگی، پوسیدگی شدید یا شکستن کشیده شوند یا گاهی ممکن است به صورت مادرزادی وجود نداشته باشند. در این شرایط ایمپلنت دندان همانند پیچ در داخل استخوان کاشته میشود (شکل زیر) تا از تاج مصنوعی یا روکش دندان که روی آن قرار میگیرد و در دهان قابل مشاهده است، پشتیبانی کند.

z1

شکل- مقایسه اجزاء ایمپلنت در سمت راست و دندان طبیعی در سمت چپ. اجزاء معرفی شده در سمت ایمپلنت دندان از بالا به پایین به ترتیب عبارتند از روکش دندان، اباتمنت، ایمپلنت، استخوان آلوئولار. اجزاء معرفی شده در سمت دندان طبیعی به ترتیب از بالا به پایین عبارتند از مینا، عاج، پالپ، بافت لثه، رباط پریودنتال، ریشه.

 کاربردهای ایمپلنت دندان

ممکن است روی ایمپلنت یک پروتز ثابت قرار بگیرد (تاج مصنوعی) که دیگر توسط خود بیمار قابل در آمدن نیست (ایمپلنت تکی) و گاهی چند دندان به هم متصل شده و روی ایمپلنت سوار میشوند (بریج). ممکن است دندان مصنوعی غیر ثابت کامل یا نیمه کامل نیز که جای خالی یک یا چند دندان یا همه دندانها را پر میکنند، روی ایمپلنت سوار شوند تا در جای خود ثابت بمانند و نلغزند. همچنین ارتودنتیستها از ایمپلنت دندان برای درمانهای ارتودنسی استفاده میکنند.

مشخصات ایمپلنت دندان

  • رایجترین مواد مورد استفاده برای ایمپلنت دندان تیانیوم است چرا که تیتانیوم فلزی زیست خنثی است و توسط بدن پس زده نمیشود و از طرفی از استحکام و قدرت کافی به عنوان یک دندان برخوردار است.
  • در حالت ایده آل ایمپلنت به مرور زمان توسط بافت لثه، بزاق و عناصر دیگر موجود در دهان نباید تغییر کند.
  • یکپارچگی استخوان: فرایند یکپارچگی استخوان برای موفقیت ایمپلنت دندان حیاتی است. در این فرایند سلولهای استخوان در سطح ایمپلنت رشد میکنند و ایمپلنت با استخوان در هم آمیخته میشود. سطح زبر، بافت دار و متخلخل ایمپلنت باعث میشود استحکام ایمپلنت و پیوند آن با استخوان بیشتر شود.
  • مینی ایمپلنت یا پیچ مینی برای لنگر موقتی در ارتودنسی استفاده میشود. این ایمپلنتها همانند ایمپلنت معمولی دندان با استخوان یکپارچه نمیشوند تا پس از اتمام درمان ارتودنسی بتوان آنها را به راحتی در آورد.
  • ایمپلنت باید نیروی فک را که در تمام جهات وارد میشود و از ۱۰ تا ۳۵ کیلوگرم بر سانتیمتر مربع متغیر است، بتواند تحمل کند.
  • شکل ایمپلنت بسته به کارخانه سازنده متفاوت است. معمولا ایمپلنتها استوانه ای هستند اما برخی انواع آن که در شرایط خاصی استفاده میشوند اشکال متفاوتی دارند.
  • قطر ایمپلنت از ۳ تا ۵ میلی متر متغیر است و طولی بین ۱۰ تا ۱۵ میلی متر دارد تا با انواع مختلف استخوان و فک متناسب باشد.
  • جنس دیگری که در ایمپلنت استفاده میشود زیرکونیوم است.

z2

شکل- ایمپلنت دندان بافتها و طراحی های مختلفی دارد هر یک برای برخی اهداف بهتر است.

شرایط لازم برای کاشت ایمپلنت دندان

ایمپلنت دندان برای همه افراد مناسب نیست. بافتهای نگهدارنده دندان (پریودنتیوم) بیمار باید کیفیت خوبی برای نصب ایمپلنت داشته باشد:

  • کیفیت و کمیت استخوان نگه دارنده ایمپلنت دندان باید مناسب باشد.
  • لثه باید از سلامت و کیفیت خوبی برخوردار باشد.

در چه مواردی ایمپلنت دندان توصیه نمیشود؟

در موارد زیر کاشت ایمپلنت ممکن است مناسب نباشد:

  • منع پزشکی: دیابت کنترل نشده، ضعف سیستم ایمنی، آلرژی شدید، برخی مشکلات قلبی، درمان پزشکی پر خطر (مانند داروهای ضد انعقاد خون) و غیره.
  • ملاحظات آناتومی: کیفیت و کمیت بافت لثه، تراکم استخوان، آناتومی و ساختار، موقعیت عصبها در فک پایین، آناتومی سینوسهای بالای فک بالا. در برخی شرایط این مشکلات را میتوان با تکنیک بازسازی استخوان یا لثه مدیریت کرد.
  • اکلوژن: برخی موارد ناهمراستایی یا جفت نبودن دندانها بر هم ممکن باعث شوند نتوان ایمپلنت را در موقعیت مناسب قرار دارد، مثلا زمانی که دندانهای مجاور فضای خالی که قرار است ایمپلنت در آن کاشته شود به سمت جای خالی کج شده اند، نزدیک بودن ریشه های دندانهای مجاور، بیرون زدن بیش از حد دندانهای فک مقابل و موارد دیگر. در چنین مواردی ابتدا باید با درمان ارتودنسی موقعیت دندانها اصلاح شود و سپس ایمپلنت در جای مناسب کاشته شود.
  • محدودیتهای بیمار: ضعف رعایت بهداشت، کمبود انگیزه، عدم پیگیری و مراجعات منظم همگی میتوانند موجب شکست درمان شوند. باید بیمار درک کند کاشت ایمپلنت مستلزم رعایت دقیق دستورات است.
  • سیگار: سیگار کشیدن تاثیر قابل توجهی بر عدم موفقیت ایمپلنت میگذارد. افراد سیگاری گردش خون ضعیفتری دارند. گردش خون مناسب برای ترمیم و التیام استخوان اطراف ایمپلنت و یکپارچگی استخوان ضروریست.
  • سن بیمار: در واقع سن بیمار مادامی که لثه و استخوان شرایط لازم برای کاشت ایمپلنت را داشته باشند اهمیت خاصی ندارد.

z3

رویکردهای درمانی بین رشته ای

باید بدانید کاشت ایمپلنت دندان تنها یک راه حل پروتزی برای بیمارانی است که یک یا چند دندان خود را از دست داده اند. این روش درست همانند هر راه حل ترمیمی دیگر معایب و مزایای خاص خود را دارد.

هنگامی که برای آماده سازی دندانها و قوس دندانی برای کاشت ایمپلنت به ارتودنسی نیاز باشد، ارتودنتیست با متخصصان دیگر همکاری میکند تا بهترین موقعیت را برای کاشت ایمپلنت ایجاد نماید.

موفقیت و دوام کاشت ایمپلنت

در ایمپلنتولوژی دندان از سال ۱۹۸۰ موفقیتهای زیادی حاصل شده است. اکنون تحقیقات مختلف میزان موفقیت درمان ایمپلنت دندان را ۹۵ تا ۹۸ درصد میدانند. چندین ایمپلنتی که بیش از ۲۰ سال پیش کاشته شده بود، هنوز هیچ مشکلی نشان نداده است. اعتقاد بر این است که ایمپلنتهایی که فرایند یکپارچگی استخوان را به خوبی پشت سر گذاشته اند میتوانند تا آخر عمر بدون مشکل باقی بمانند. با این حال بررسی ها طول عمر متوسط را حداقل ۱۰ سال تخمین میزنند.

توجه داشته باشید که روکش دندان، بریج یا هر پروتز دیگری که روی ایمپلنت نصب میشود درست همانند هر پروتز دیگری باید پس از مدتی تعویض شود.

پیشگیری از تحلیل رفتن استخوان

هنگامی که دندانی کشیده میشود یا می افتد، مقداری تحلیل رفتن استخوان اجتناب ناپذیر است. این کاهش استخوان به مرور زمان بدتر میشود. بنابراین اگر مدتی از کشیدن دندان گذشته باشد ممکن است برای کاشت ایمپلنت نیاز به افزایش ارتفاع و پهنای استخوان باشد. هر چه نصب ایمپلنت به زمان از دست رفتن دندان نزدیکتر باشد، احتمال حفظ حجم استخوان بیشتر خواهد بود. ایمپلنت دندان مانع از تحلیل رفتن استخوان پیرامون میشود چرا که نیروهای جویدن فک را به استخوان آلوئولار پیرامون منتقل میکند بنابراین استخوان دیگر تحلیل نمیرود. علت این است که استخوان فک در واکنش به نیروهایی که وارد میشود با افزایش تراکم پاسخ میدهد و محکمتر و مقاومتر میشود.

روشهای نصب ایمپلنت دندان

نصب ایمپلنت دندان و افزایش استخوان (از طریق پیوند استخوان) توسط دندانپزشک عمومی که آموزش ویژه ای در زمینه ایمپلنت دیده باشد یا جراح فک و دهان یا پریودنتیست انجام میشود.

تکنیکهای جدید پریودنتال برای بازسازی بافتها در شرایطی که بافتهای پریودنتال دچار نواقصی هستند، در افزایش میزان موفقیت ایمپلنت نقش دارند.

هنگامی که تشخیص مناسب انجام شد و امکان پذیری نصب ایمپلنت تایید شد، چند تکنیک برای کاشت ایمپلنت ممکن است در نظر گرفته شود. این روشها معمولا تحت بی حسی موضعی صورت میگیرند. یک برش در بافت لثه ایجاد میشود و با دریل سوراخی در استخوان ایجاد شده و پیچ تیتانیومی ایمپلنت در آن قرار میگیرد.

  • ایمپلنت دو مرحله ای

در این روش هنگامی که ایمپلنت در استخوان کاشته میشود، لثه روی آن را پوشانده و بخیه میشود. ایمپلنت در زیر لثه به مدت ۳ تا ۶ ماه می ماند تا با استخوان آمیخته شده و فرایند یکپارچگی استخوان تکیمل شود. این باعث میشود از ثبات ایمپلنت و موفقیت درمان اطمینان حاصل شود.

پس از چند ماه مجدد جراحی دیگری انجام میشود تا بافت لثه روی ایمپلنت باز شود و یک پیچ در روی ایمپلنت متصل شود. اگر همه چیز باثبات و رضایت بخش بود پروتز ساخته میشود.

  • ایمپلنت یک مرحله ای

در این روش پس از کاشت ایمپلنت، لثه روی آن را نمیپوشاند بلکه قطعه ای روی ایمپلنت بسته میشود که خارج از لثه قرار میگیرد. پس از ۳ تا ۶ ماه که یکپارچگی استخوان تمام شد، پروتز (روکش یا بریج) روی ایمپلنت قرار میگیرد.

  • ایمپلنت فوری

در برخی شرایط این امکان وجود دارد که بلافاصله پس از کشیدن دندان ایمپلنت در استخوان آلوئولار نصب شود.

کاشت ایمپلنت دندان پیش از ارتودنسی یا پس از آن؟

کاشت یک یا چند ایمپلنت اغلب مستلزم مداخله چند متخصص و برنامه ریزی مناسب و همکاری بین آنهاست.

  • اگر در نظر دارید برای اصلاح مال اکلوژن، بهبود برخی از دندانها و زیبا کردن دندانها یا صاف کردن دندانهای کج شده درمان ارتودنسی انجام دهید، پیش از مشورت با ارتودنتیست اقدام به کاشت ایمپلنت دندان نکنید.
  • هنگامی که ایمپلنت بکارید نمیتوانید دیگر آن را حرکت دهید بنابراین اصلاح ارتودنسی پس از کاشت آن ممکن است مفید یا کامل نباشد.
  • ملاحظات مالی: در برخی موارد درمان ارتودنسی امکان بستن فاصله زیاد به دندانها را در جایی که دندانها کشیده شده اند، فراهم می سازد بنابراین تعداد ایمپلنت مورد نیاز پس از درمان ارتودنسی کاهش می یابد و هزینه درمان تا حد چشمگیری کمتر میشود. گاهی اوقات با درمان ارتودنسی میتوان نیاز به چند ایمپلنت را کاهش داده و هزینه ارتودنسی را جبران کرد.

۱- تاثیر کاشت ایمپلنت بر درمان ارتودنسی

در موارد نادر داشتن ایمپلنت دندان پیش از درمان ارتودنسی یا در حین آن ممکن است مفید باشد. هنگامی که چند دندان در یک ناحیه از دهان از دست رفته باشند، گاهی پیدا کردن لنگر برای درمان ارتودنسی دشوار میشود. لنگر یا انکوریج در درمان ارتودنسی گاهی برای نصب برخی ضمایم و حرکت دادن متفاوت دندانها لازم است. در این شرایط داشتن ایمپلنت میتواند یک لنگر محکم و قوی در اختیار ارتودنتیست قرار دهد که با کمک آن سیم، الاستیک و سایر ضمایم ارتودنسی را میتواند در موقعیت مناسب قرار دهد. در چنین شرایطی باز بهتر است ارتودنتیست و دندانپزشکی که ایمپلنت برایتان میگذارد با هم همکاری داشته باشند.

لنگر موقتی ارتودنسی با پیچ مینی (مینی اسکرو)

کاربرد پیچهای مینی یا مینی ایمپلنت در درمان ارتودنسی کمک شایانی به بهبود نتایج درمان کرده است. با کمک مینی ایمپلنت نیاز به استفاده از ایمپلنت معمولی کمتر شده است.

ارتودنسی با ایمپلنت دندان

همان طور که پیشتر گفته شد، معمولا ترجیح داده میشود که پس از درمان ارتودنسی ایمپلنت کار گذاشته شود. با این حال گاهی اوقات بیمارانی هستند که پیش از این ایمپلنت کاشته اند و میخواهند اصلاحات ارتودنسی در دندانهایشان انجام شود. این کار معمولا امکان پذیر است اما محدودیتهایی در درمان ارتودنسی ایجاد میکند. بنابراین از آنجایی که امکان حرکت دادن ایمپلنت دندان از طریق درمان ارتودنسی وجود ندارد، ممکن است اصلاح برخی از مشکلات ارتودنسی امکان پذیر نباشد. ایمپلنت را نمیتوان به جلو، عقب پایین تر یا بالاتر از استخوان جا به جا کرد بنابراین دندانهایی که با ایمپلنت جایگزین میشوند.

بسته به دندانی که ایمپلنت جایگزین آن شده است، ممکن است درمان ارتودنسی متفاوت باشد. مثلا اگر دندان در عقب دهان (دندان آسیاب) قرار داشته باشد، ممکن است بر دندانهای جلویی تاثیری نداشته باشد مگر این که لازم باشد دندانها به عقب و به سمت ایمپلنت کشیده شوند. با این حال اگر دندان جلویی بالایی با ایمپلنت جایگزین شده باشد و اگر دندانهای جلویی دهان باید به عقب کشیده شوند احتمالا مشکل ایجاد میشود چرا که همه دندانهای جلویی به جز ایمپلنت میتوانند به عقب حرکت کنند بنابراین نتیجه درمان نازیبا و بد شکل خواهد شد.

بنابراین هنگامی که ایمپلنت دندان داشته باشید نیز میتوانید از درمان ارتودنسی بهره ببرید اما برنامه درمانی ممکن است متفاوت باشد.

نمونه های زیر مواردی هستند که ایمپلنت پیش از مشاوره و درمان ارتودنسی در دهان وجود داشته است. با این که امکان انجام اصلاحات ارتودنسی وجود داشته است اما وجود ایمپلنت مانع از برخی اصلاحات شده است.

z4

شکل- پیش از این که این بیمار درمان ارتودنسی را آغاز نماید، دو ایمپلنت در فک پایین (با علامت ستاره آبی رنگ مشخص شده اند) در دهان کاشته بود. اگر چه این ایمپلنتها در موقعیت دندانهای آسیاب کوچک قرار دارند، اما خیلی بزرگتر از یک دندان آسیاب کوچکتر هستند. این پهنای بیشتر اجازه نمیدهد ارتودنتیست به خوبی دندانهای بالا را با آنها جفت کند. با این حال این دو ایمپلنت مانع اصلاح نواحی دیگر دهان (در قوس بالایی و بخش جلویی دهان) نمیشوند. به علاوه احتمال بستن این فواصل طی درمان ارتودنسی و اجتناب از نیاز به ایمپلنت پس از درمان ارتودنسی وجود دارد.

z5

شکل- در تصویر اول از سمت چپ (A) اصلاح مال اکلوژن مستلزم حرکت رو به عقب دندانهای بالایی سمت چپ دهان (در تصویر سمت راست) است تا جفت شدن دندانها بر هم بهبود یابد (جهت فلش آبی رنگ جهت حرکت دندانها را نشان میدهد). در تصویر وسط (B) وجود ایمپلنت دندان که با ستاره قرمز رنگ مشخص شده است، در انتهای قوس دندانی مانع از حرکت دادن دندانها به سمت عقب میشود چون ایمپلنت پیش از درمان ارتودنسی نصب شده و نمیتوان آن را حرکت داد. در تصویر C زاویه دید قوس دندانی از بالا است و ایمپلنت با علامت ستاره مشخص شده است. اگر این فرد پیش از نصب ایمپلنت با ارتودنتیست مشورت کرده بود، توصیه او این بود که بیمار برای کاشت ایمپلنت تا پس از درمان ارتودنسی صبر کند تا نتیجه اکلوژن بهتر باشد.

۲- تاثیر ارتودنسی بر کاشت ایمپلنت دندان

  • در برخی موارد کاشت ایمپلنت لازم است ابتدا ارتودنتیست وضعیت دهان را ارزیابی کرده و نظر خود را بیان نماید. هنگامی که فضای کافی برای کاشت ایمپلنت بین دو دندان وجود نداشته باشد یا هنگامی که ریشه های دندان در هر دو سمت جای خالی که قرار است ایمپلنت نصب شود خیلی مایل و منحرف شده باشند، درمان ارتودنسی ممکن است تنها راه حل برای بیمار باشد تا کاشت ایمپلنت درست و بی خطر انجام شود و احتمال موفقیت آن بالاتر باشد.
  • هنگامی که بیمار مال اکلوژن شدید داشته باشد که نیاز به اصلاح دارد، این اصلاحات ممکن است پیچیده باشد و زمانی که حرکت دندانها و تغییر موقعیت ریشه های چند دندان بدون اصلاح قابل توجه دیگری باشد، درمان نسبتا سریع و ساده صورت میگیرد.
  • پیش از نصب ایمپلنت ارزیابی موقعیت و همراستایی دندانها نه تنها در مورد تاج دندان (بخش قابل مشاهده دندان در دهان) باید صورت بگیرد، بلکه باید موقعیت و نسبت ریشه دندانها نیز ارزیابی شود. بسته به نوع ایمپلنتی که کاشته میشود حداقل ۷ میلی متر فضا از دو طرف لازم است هیچ ریشه ای در آن ناحیه نباشد. انحراف ریشه مانع از رعایت این فاصله بحرانی میشود.
  • برنامه ریزی درمان ارتودنسی بسیار مهم است تا کاشت ایمپلنت پس از درمان ارتودنسی امکان پذیر باشد. استانداردهای سخت گیرانه و دقیقی باید رعایت شود تا بتوان ایمپلنتی کاشت که بتواند به خوبی تاج مصنوعی را نگه دارد. ارتودنتیست در همکاری با دندانپزشکی که ایمپلنت میگذارد، مشخص میکند بهترین موقعیت برای ریشه و دندان چگونه است.

z6

شکل- برای تحمل و مقاومت در مقابل نیروی فک و داشتن حداکثر طول عمر ایمپلنت، باید ایمپلنت را با دقت در استخوان آلوئولار فک کاشت. اصلاحات ارتودنسی باعث میشود بتوان بهترین موقعیت را برای دندانهای مجاور ایجاد کرد تا ایمپلنت موفقیت آمیز باشد.

 درمان ارتودنسی برای کاشت ایمپلنت در جلوی دهان

  • نمونه موردی شماره ۱: نبود دندان جلویی کناری و موقعیت نامناسب دندانهای نیش برای کاشت ایمپلنت

زن ۳۲ ساله که به صورت مادرزادی دندان جلویی کناری فک بالا را ندارد، هنگامی که نوجوان بوده تحت درمان ارتودنسی قرار گرفته است. پس از درمان ارتودنسی دندانهای جلویی کناری پیش از انتخاب بریج جایگزین شدند. اکنون او میخواهد این بریج ها را با ایمپلنت دندان جایگزین کند. با این حال دندانپزشکی که قصد کاشت ایمپلنت را دارد، به این نتیجه رسیده است که فضای کافی بین ریشه دندانهای نیش و دندان جلویی مرکزی وجود ندارد چرا که ریشه دندان نیش بیش از حد به سمت فضای خالی که قرار است ایمپلنت در آن قرار بگیرد انحراف یافته است. موقعیت دندانهای جلویی وسطی مناسب است. ارزیابی رادیوگرافی (عکس دندان) برای برنامه ریزی درمانی چنین مواردی ضرورت دارد. اسکن توموگرافی کامپیوتری پرتو مخروطی (CBCT) ارزیابی دقیق و کامل موقعیت ریشه و تاج دندانها و استخوان پیرامون آن را ممکن ساخته و کمک میکند برنامه دقیقی برای حرکت دادن دندانها طراحی شود تا فاصله لازم برای کاشت ایمپلنت فراهم گردد.

z7

شکل- بریجهایی که در دندانهای جلویی کناری فک بالا کار گذاشته شده اند با فلش نشان داده شده اند. این زن ۳۲ ساله زمانی درمان ارتودنسی انجام داده بوده و اکنون میخواهد بریجهایش را با ایمپلنت عوض کند. بیش از ده سال است که در این مکان بریج قرار داشته است.

z8

شکل- از اسکن CBCT برای ارزیابی موقعیت ریشه های دندانهای نیش بالا و دندانهای جلویی کناری پایین استفاده میشود تا وضعیت برای کاشت ایمپلنت در موقعیت دندان جلویی کناری که با ستاره زرد رنگ مشخص شده است، بررسی شود. خط چین قرمز رنگ محور دندانها پیش از درمان را نشان میدهد و خط چین آبی رنگ موقعیت ایده آلی را نشان میدهد که دندانهای جلویی کناری باید داشته باشند تا ایمپلنت را بدون تداخل در ریشه دندانها بتوان جایگذاری کرد. در تصویر B تقسیم بندی کسری از میلی متر امکان ارزیابی دقیق استخوان و ریشه دندان را فراهم ساخته است. تصویر C از زاویه پهلو گرفته شده است. در تصویر D با زاویه محوری یا اکلوزال از قوس دندانی تصویر گرفته شده که گستره و فاصله تاج و ریشه دندان و استخوان بین دندانها را نشان میدهد.

  • نمونه موردی شماره ۲: نبود دندانهای جلویی کناری و موقعیت نامناسب دندانهای جلویی مرکزی برای کاشت ایمپلنت

خانم ۲۰ ساله ای که میخواهد در موقعیت دندان جلویی کناری ایمپلنت بکارد. این مورد مشابه مورد قبل است و این خانم جوان در نوجوانی درمان ارتودنسی انجام داده است. اما در این مورد موقعیت ریشه دندانهای جلویی مرکزی فک بالا به دندانپزشک اجازه نمیدهد ایمپلنت را درست کار بگذارد. بنابراین برای به حداکثر رسیدن احتمال موفقیت توصیه کرده است از روش درمان ارتودنسی برای همراستا کردن ریشه دندانهای جلویی و به خصوص دندانهای جلویی مرکزی بهره گرفته شود.

در این دو مورد اگر چه دو دندان نگرانی اصلی را ایجاد کرده اند (دندانهای جلویی مرکزی در این مورد و دندانهای جلویی کناری در مورد قبلی) اما باید حداقل ۶ دندان جلویی دهان و یک دندان عقبی با وسیله ارتودنسی تحت درمان قرار بگیرند تا مکانیسم اعمال نیرو به درستی کنترل شود. بنابراین برنامه درمانی منحصرا به تغییر موقعیت دندانهای جلویی مرکزی کمک میکند که در آن ریشه های دندانها به سمت خط میانی کشیده میشوند. هنگامی که ارتودنتیست به این برداشت برسد که این دندانها در موقعیت خوبی قرار گرفتند، تایید با عکس رادیولوژی انجام شده و بیمار به دندانپزشکی که میخواهد ایمپلنت برای او کار بگذارد ارجاع داده میشود تا بررسی و تایید نهایی صورت بگیرد.

z9

شکل- از آنجایی که دندانهای جلویی مرکزی فک بالا انحراف زیادی نشان میدهند، مانع از کاشت ایمپلنت در جای خالی دندان جلویی کناری میشوند. A- پیش از درمان: فلشهای آبی رنگ موقعیت دندانهای جلویی کناری را نشان میدهند که قرار است ایمپلنت در این محل قرار بگیرد. B- این دندانهای جلویی کناری در حال حاضر پروتز مصنوعی هستند که به دندانهای مجاور متصل شده اند. C- عکس پانورامیک تایید میکند موقعیت دندانهای جلویی مرکزی نامناسب است. D- تصویر بزرگ شده رادیوگرافی و ایمپلنت اضافه شده به صورت شبیه سازی. خط چین آبی رنگ موقعیت ایده آلی را نشان میدهد که دندانهای جلویی مرکزی باید داشته باشند. E- این بیمار برای درمان ارتودنسی براکت پشت دندانی یا زبانی گذاشته است.

z10

شکل- A- موازی بودن ریشه ها و عدم وجود فاصله مناسب بین ریشه ها در حین درمان ارتودنسی. B- پس از چند ماه ریشه های کج نیز موازی شده فضای کافی برای کاشت ایمپلنت در جای خالی فراهم شده است.

 درمان ارتودنسی برای کاشت ایمپلنت در عقب دهان

همان اصولی که در مورد جلوی دهان گفته شد در عقب دهان حاکم است. معمولا در بزرگسالان یک یا چند دندان کشیده شده است که باعث میشود دندانهای مجاور به سمت فضای خالی کج شوند. به خصوص دندان آسیاب پشت فضای خالی تمایل دارد به سمت جلو حرک کند اما همیشه به صورت کج شدن در زوایای مختلف حرکت میکند. این وضعیت اغلب باعث میشود نتوان ایمپلنت دندان را در موقعیت درست کاشت و اصلاحات ارتودنسی باید صورت بگیرد تا ابتدا دندان کج شده صاف شود و فضا برای کاشت ایمپلنت باز شود.

z11

شکل- A- دندانهای عقبی دهان چند سال پس از افتادن دندان آسیاب در خانمی ۴۸ ساله، به جلو منحرف شده اند. B- دندانها با درمان ارتودنسی و حرکت دادن آنها به سمت عقب صاف شدند (فلش زرد رنگ). همین که فضای لازم برای کاشت ایمپلنت ایجاد شد دو ایمپلنت جایگزین دندان آسیاب از دست رفته شد. C- درمان پس از اتصال روکش دندان بر روی ایمپلنت تکمیل شد.

z12

شکل- A- هدف از این درمان ارتودنسی تغییر موقعیت دندانهای پایینی به منظور کاشت ایمپلنت در جای خالی است. دندانها صاف شده و فضا باز شد تا ایمپلنت کاشته شود. B- در پایان درمان ارتودنسی، براکت از روی دندانها به جز دندانهایی که مجاور فضای خالی بودند، برداشته شد. در این محل بخشی از سیم (با فلش زرد رنگ به آن اشاره شده است) دندانها را در از یک طرف نگه داشته است تا در مدتی که بیمار منتظر نصب ایمپلنت و روکش آن است، دندانها دوباره به جای قبلی باز نگردند. یک سیم ریتینر (نگهدارنده ارتودنسی) نیز ثابت دندانهای جلویی را در جای خود نگه داشته است. C- ایمپلنت نصب میشود. ایمپلنت سمت چپ دهان با فلش نشان داده شده است. D- همین که ایمپلنت و روکش دندان نصب شدند، نیازی به هیچ نگهدارنده ای نیست.