چرا باید هدگیر ارتودنسی استفاده کنیم؟

هدگیر ارتودنسی

بیشتر ما با درمان ارتودنسی با براکت معمولی یا همان سیم ‌کشی دندان‌ها آشنایی داریم. اما گاهی اوقات نیاز به وسیله ‌های دیگری برای برطرف کردن مشکلات ارتودنسی در بیماران کودک وجود دارد. یکی از این وسیله ها هدگیر می‌باشد. هدگیر از سیم ضخیمی تشکیل شده است که یک سر آن به براکت چسبیده به دندان‌ها متصل شده و از دهان خارج می‌شود و به تسمه‌ ای وصل می‌شود که پشت سر یا گردن و یا روی پیشانی و چانه قرار می گیرد. اما چرا باید از این وسیله خارج دهانی برای ارتودنسی استفاده کنید؟

به ‌طور کلی وسیله ‌های ارتودنسی که بخش‌های خارجی در ناحیه سر، چانه یا گردن دارند هدگیر نام دارند. هدگیر برای انواع مشکلات ارتودنسی استفاده می‌شود اما یک ویژگی در همه آنها مشترک است: هدگیر به عنوان یک نقطه ثابت و لنگر موقتی عمل می‌کند تا دندان‌ها را به موقعیت بهتری انتقال دهد.

شاید برایتان عجیب باشد دندان‌هایی که به این حد محکم در جای خود ثابت هستند با اعمال نیروی نسبتاً ملایم به مرور زمان حرکت می‌کنند. علت حرکت دندان‌ها این است که در واقع دندان‌ها به صورت مستقیم به استخوان جوش نخورده اند بلکه به کمک ساختارهای رشته ‌ای شکلی به نام رباط پریودنتال به استخوان وصل شده اند. رباط پریودنتال بافت‌هایی زنده هستند که قابلیت کشیده شدن، جمع شدن و حرکت کردن در مقیاس میکروسکوپی دارند. با استفاده از نیروی ملایم و کنترل شده مانند نیرویی که از براکت، پلاستیک و سیم ارتودنسی اعمال می‌شود می‌توان دندان‌ها را به تدریج در داخل استخوان فک حرکت داد. این کار درست همانند حرکت دادن یک تیرک چوبی در داخل شن است.

هدگیر معمولی

هدگیر معمولی

برای این که بتوانید تیرک چوبی بزرگی را داخل شنهای انبوه به صورت افقی به جلو حرکت دهید بدون این که تیرک بیرون بیاید، باید جای پای خودتان محکم و ثابت باشد وگرنه به جای این که آن را حرکت بدهید پای خودتان سر میخورد. همه مسئله در مورد حرکت دادن یک تنه درخت در دریا صادق است. اگر شما در داخل آب قرار داشته باشید و به نقطه ثابتی وصل نباشید نمی‌توانید تنه درخت را حرکت بدهید بلکه با وارد کردن نیرو به درخت همان نیرو به خودتان وارد می‌شود و کاری از پیش نمی‌برید. به همین علت باید از وسیله ‌ای به عنوان یک نقطه ثابت بدون حرکت استفاده کنید که به آن لنگر گفته می‌شود. در بیشتر مواقع دندانهای عقبی نقش این لنگر را برای براکت ایفا می‌کنند چرا که ریشه ‌های محکمی داشته و جایگاه نسبتاً مستحکمی در داخل استخوان فک دارند اما گاهی اوقات دندانهای عقبی برای این وظیفه کافی یا مناسب نیستند.

مثلاً در صورتی که فضای بسیار زیادی بین دندان‌ها وجود دارد که باید بسته شود، ممکن است دندانهای عقبی به جای این که دندانهای جلویی را به عقب بکشند، خود به سمت دندانهای جلویی کشیده شوند. در برخی موارد نیز ممکن است لازم باشد به جای این که دندان‌ها را به عقب دهان حرکت دهید، آنها را به جلوی دهان بکشانید که در این صورت نمی‌توانید از دندانهای عقبی برای کشیدن آنها استفاده کنید. در چنین مواردی از هدگیر ارتودنسی استفاده می‌شود.

هدگیر معکوس

هدگیر معکوس

برخی انواع هدگیر تسمه ای دارند که در پشت سر یا گردن قرار می‌گیرد و در برخی انواع دیگر که به‌ آنها هدگیر معکوس گفته می‌شود تسمه در جلوی سر در ناحیه پیشانی و یا چانه قرار می‌گیرد تا حرکتی در جهت عکس هدگیر معمولی ایجاد نماید. هدگیر می‌تواند به رشد ساختارهای صورت نیز تأثیر بگذارد به همین علت باید از آن پیش از نوجوانی در سنی که کودک در حال رشد است استفاده شود.

معمولاً هدگیر را باید طی یک دوره محدودی، 12 ساعت در روز استفاده کنید. در برخی موارد ممکن است به جای هدگیر از لنگر موقتی ارتودنسی (تاد) استفاده شود. لنگر موقتی ارتودنسی یک پیچ کوچک یا مینی ایمپلنت است که در داخل استخوان فک کاشته می‌شود و عملکردی مشابه هدگیر دارد.
اگر چه هدگیر ارتودنسی ممکن است ظاهر نامناسبی داشته باشد اما می‌تواند دندان‌ها را در مدت زمان کوتاهی به موقعیت بهتری جابه‌جا کند و در نهایت لبخندی زیبا به شما تقدیم نماید.