ارتودنسی کاموفلاژ یا جبرانی

ارتودنسی کاموفلاژ روش اصلاح نامرتبی بدون درگیر شدن اصلاح مشکل اسکلتی است. کشیدن برنامه‌ریزی شده‌ی برخی از دندان‌ها به دندانپزشک در دستیابی دندان‌های مرتب شده کمک می‌کند. چالش در اینجا تشخیص مناسب و انتخاب مورد است تا در مورد کاموفلاژ دندان به عنوان یک گزینه درمانی در موارد انحراف اسکلتی تصمیم‌گیری شود. کاموفلاژ انحراف اسکلتی زمینه‌ای باعث بهبود کلی زیبایی صورت، مرتب شدن دندان‌ها و رضایت بیمار می‌شود.

ارتودنسی کاموفلاژ چیست؟


ارتودنسی کامفولاژ یک روش اصلاح انحراف فک است که باعث می‌شود مشکل اسکلت کمتر مشخص باشد. مال‌اکلوژن کلاس ۲ با توجه به خصوصیات مرتبط با این مشکل از جمله انحراف قدامی خلافی، سن و سازگاری بیمار می‌تواند با چندین روش درمان شود. این روش‌ها شامل دستگاه‌های بیرون دهانی، دستگاه‌های عملکردی و ثابت همراه با کش‌های کلاس ۲ میان فک بالا می‌باشند. مورد زیر انحراف کلاس ۲ اسکلتی شدید با بیرون زدگی دنتوالوئولار قدامی فک بالا است که به جای جراحی فک با کاموفلاژ ارتودنسی درمان شده است.

اهداف درمان


  • اصلاح اورجت و اوربایت
  • اصلاح نامرتبی در هر دو قوس فک
  • دستیابی به رابطه‌ی کلاس ۱ دندان آسیا و نیش در هر دو طرف
  • ترمیم دندان‌های پیشین اصلاح شده فک بالا

برنامه درمانی ایده‌آل و جایگزین


برنامه‌ی درمانی ایده‌آل ارائه شده به بیمار استئوتومی سگمنتال زیر رأسی در فک بالا بود تا تمام بخش قدامی فک بالا با جلو بردن فک پایین از طریق جراحی به سمت بالا و پایین حرکت داده شود. برای اجرای این طرح، تمام دندان‌های آسیای اول در هر دو فک بصورت دو طرفه کشیده می‌شوند تا با ضعیف کردن قوس‌های فک، مشکل موجود بتواند بصورت رابطه‌ی کلاس ۱ دندان‌های آسیای بزرگ و نیش به پایان برسد. هرچند بیمار طرح جراحی را رد کرد و بنابراین برنامه درمانی جایگزین دنبال شد.

هدف از برنامه درمانی جایگزین، کشیدن دندان‌های آسیای کوچک اولیه فک بالا با وارد کردن نیرو و عقب کشیدن بخش قدامی بالا و درمان بدون کشیدن در قوس پایین بود. این امر باعث اتمام مشکل بصورت رابطه کلاس ۲ دندان آسیای بزرگ و کلاس ۱ دندان نیش می‌گردد.

پیشرفت درمان


درمان با بندکشی و باندینگ با استفاده از براکت‌های لبه‌داراز پیش تنظیم شده با شیار ۰.۰۲۲ و سیستم MBT آغاز می‌شود. جایگذاری عمودی براکت‌ها در دندان‌های پیش مرکزی و جانبی در یک تراز نگه داشته می‌شود تا لبه‌های دندان‌ها بعد از درمان قابل ترمیم باشد. مرتب کردن و ردیف کردن با سیم ارتودنسی پیوسته که با این ترتیب استفاده شد حاصل می‌شود: ۰٫۰۱۲ Niti، ۰٫۰۱۶ Niti، ۰٫۰۱۷ × ۰٫۰۲۵ Niti و پس از آن سیم ۰٫۰۱۷ × ۰٫۰۲۵-in SS. کشیدن دندان‌های آسیای کوچک اول فک بالا همراه با قرار دادن مینی ایمپلنت‌های در یک جلسه انجام می‌شود. مینی ایمپلنت‌ها تیتانیومی خود حفر کننده (به قطر ۱.۴ میلی‌متر و طول ۸ میلی‌متر) بین ریشه‌های دندان‌های آسیای اول و دندان‌های آسیای کوچک دوم در فک بالا بصورت دوطرفه قرار داده می‌شوند. ایمپلنت‌ها بلافاصله با زنجیره الاستومری تحت بازگذاری قرار گرفتند تا ابتدا دندان نیش به رابطه کلاس ۱ تبدیل شوند. بعد از دستیابی به رابطه کلاس ۱ در دندان نیش بصورت دوطرفه، فنرهای کویل بسته‌ی NiTi از ایمپلنت‌ها به طرف مارپیچ شکل گرفته در دیستال سیم ارتودنسی تا دندان‌های پیش جانبی در دو طرف کشیده شدند. نیروی ۱۵۰ گرمی با بردار نیروی عبوری از بالای مرکز مقامت فک بالا اعمال شد بطوری که دندان‌های قدامی به طرف بالا و عقب کشیده شوند. نیروها بعد از هر سه هفته تکرار می‌شوند تا زمانی که فضاهای کشیدن دندان بطور کامل بسته شوند. دستگاه ثابت بعد از ۲۷ ماه جدا و بیمار برای ترمیم دندان‌های پیش مرکزی ارجاع داده می‌شود. بعد از ترمیم با کامپوزیت، نگهدارنده اکریلیک برای قوس بالا و نگهدارنده ثابت در قوس پایین در اختیار بیمار قرار می‌گیرد.

نتایج

بهبود چشمگیری در زیبایی صورت و لبخند ایجاد می‌شود. لب‌های بیمار به خوبی روی هم قرار گرفته و میزان آشکاری دندان‌های پیش بعد از ترمیم لبه‌های دندان با کامپوزیت به ۳ میلی‌متر کاهش می‌یابد. لبخند عریض‌تر و قوس لبخند هماهنگ با یک میلی‌متر نمایش لثه در دندان‌های پیش جانبی شد. تحدب صورت نیز با عقب کشیدن لب بالا و چرخش خودکار خفیف فک پایین در جهت خلاف عقربه ساعت کاهش پیدا می‌کند. زاویه نازولابیال و شیار بین چانه و لب پایین بهبود می‌یابد.

مقایسه کامفولاژ ارتودنسی با جراحی ارتوگناتیک


در بیماران کاموفلاژ تغییرات کوچک در موقعیت‌های برجسته اسکلتی در طولانی مدت رخ می‌دهد، اما این تغییرات بطور کلی بسیار کوچک‌تر از بیمارانی که تحت جراحی قرار گرفتند، است. درصد بیماران با افزایش طولانی مدت در اوربایت تقریباً برابر با گروه‌های ارتودنسی و جراحی است، اما بیماران جراحی تقریباً دو برابر بیشتر مستعد افزایش طولانی مدت در اورجت هستند. احساس بیماران در مورد نتایج در هر دو گروه ارتودنسی و جراحی بسیار مثبت است. بیمارانی که فقط ارتودنسی انجام می‌دهند (کاموفلاژ) در مقایسه با بیماران جراحی کمتر دچار مشکلات مفصل گیجگاهی فکی می‌شوند و رضایت کلی مشابهی نسبت به درمان دارند، اما بیمارانی که فک پایین آنها جلو کشیده شود بطور قابل توجهی بیشتر در مورد تصویر فکی دندانی خود راضی هستند.

نتیجه


نتایج درمان ارتودنسی کاموفلاژ یا جبرانی قابل قبول است و اکلوژن نیشی کلاس ۱ را ضمن حفظ تناسب صورت به دست می‌آید. با عقب بردن دندان‌های پیشین فک پایین به سمت فضای خالی دندان‌های کشیده شده و اورجت مثبت به دست می‌آید و بیومکانیک کلاس ۲، عقب و کج بودن دندان‌های نیش فک پایین را به حداقل می‌رساند. عقب رفتن قدامی فک پایین و از دست دادن انکوریج دندان آسیای فک پایین با مقایسه ارزیابی پیش از درمان و اندازه‌گیری سفالومتری پس از درمان مشخص می‌شود. تغییر نسبت مثبت لب به خط زیبایی صورت علی‌رغم رشد فک پایین حداقل است.

تصمیم‌گیری برای کشیدن دندان آسیای کوچک اول یا دوم فک پایین با توجه به شدت شلوغی دندان‌های قدامی فک پایین و شدت اورجت منفی انجام می‌شود. چنانچه بی‌نظمی دندان‌های قدامی پایین حداقل باشد و اورجت منفی چندان شدید نباشد، برای مثال در درمان مجددی که پس از رشد فک پایین انجام می‌شود، کشیدن دندان آسیای کوچک دوم ارجح است؛ همچنین کشیدن دندان آسیای دوم با در نظر گرفتن ملاحظات زیبایی نیز انتخاب معقول‌تری است، چون فضای خالی دندان عقب‌تر است و کمتر به چشم می‌آید. با این حال مزیت اصلی کشیدن دندان آسیای کوچک دوم این است که این عمل رو به عقب کج بودن شدید دندان‌های ثنایای پایین را به حداقل می‌رساند. در مورد این بیمار خاص نخستین دندان‌های آسیای کوچک به دلیل بی‌نظمی و شلوغی دندان‌های قدامی پایین و احتمال رشد بیشتر فک پایین کشیده شد.